Από έξω προς τα μέσα

Από έξω προς τα μέσα

ΑΠΟ ΕΞΩ ΠΡΟΣ ΤΑ ΜΕΣΑ είναι ο τίτλος μιας νέας μας διαδραστικής προσπάθειας με στόχο την προσωπική αλλά και τη συλλογική αυτογνωσία και εξέλιξη.

Η Δημόσια Ιστορική Βιβλιοθήκη Ζαγοράς εγκαινιάζει ένα πρωτότυπο κανάλι επικοινωνίας με ξενιτεμένους συντοπίτες μας, μέσω της διαλεκτικής των συνεντεύξεων. Θα προσεγγίσουμε συμπατριώτες μας που γεννήθηκαν ή/και έζησαν στο Δήμο μας, σήμερα όμως ζουν στο εξωτερικό. Επίσης, σε επόμενο στάδιο, θα μιλήσουμε με Έλληνες και αλλοδαπούς κατοίκους εξωτερικού που διάλεξαν τον τόπο μας για να επενδύσουν, να ζήσουν, τον έκαναν δεύτερη πατρίδα τους και έχουν στο μεταξύ αναπτύξει μια ιδιαίτερη σχέση μαζί του. Άτομα διαφόρων ηλικιών και επαγγελμάτων, από διαφορετικά σημεία του πλανήτη, μοιράζονται μαζί μας τις εμπειρίες τους και την οπτική τους για τον τόπο μας. Ελάτε να μας δούμε με τα μάτια των άλλων…

Δεύτερη συνέντευξη: Πόπη Ραφτοπούλου

“Κατ’ αρχήν να σας ευχαριστήσω που μου κάνετε την τιμή να με συμπεριλάβετε στο project που ετοιμάζετε. Εγώ λοιπόν, ζω στην Κύπρο τα τελευταία 27 χρόνια, από τη στιγμή που παντρεύτηκα (ο σύζυγός μου κατάγεται από εδώ). Βέβαια από τη Ζαγορά λείπω 32 χρόνια, μιας και προηγήθηκαν 5 χρόνια σπουδές στην (δυτική τότε) Γερμανία, και πιο συγκεκριμένα, στο Braunschweig. Έχω αποκτήσει λοιπόν, θέλοντας και μη, μια πολυπολιτισμική κουλτούρα.

Πόπη, ζεις πλέον στο εξωτερικό περισσότερα χρόνια απ’ όσα έζησες στο χωριό μας. Το φανταζόσουν αυτό όταν έφυγες; Τι σε συνδέει σήμερα με την πατρίδα σου;

Σίγουρα δεν το φανταζόμουν αυτό όταν ξεκινούσα, ένα άβγαλτο και φοβισμένο κορίτσι με μια βαλίτσα στο χέρι, από το αεροδρόμιο της Αθήνας για Φρανκφούρτη, μετά με εσωτερική πτήση για Αννόβερο και με τρένο για το Braunschweig. Ένας μικρός μαραθώνιος που μου χάρισε πολύτιμες εμπειρίες. Εμπειρίες ζωής! Το σημαντικότερο είναι ότι με έκανε να συνειδητοποιήσω πόσο πολύ αγαπώ το χωριό μου… Δεν πέρασε χρονιά που να μην έρθω Πάσχα και καλοκαίρι. Εκεί βάφτισα και τα παιδιά μου, εκεί πέρασαν όλα τους τα καλοκαίρια μέχρι σήμερα και θέλω να πιστεύω ότι τους μετέδωσα ένα σημαντικό μέρος της αγάπης μου για τον τόπο.

Ποιο είναι το αγαπημένο σου μέρος στο χωριό;

Μόλις μπαίνω στην Περαχώρα, στην καμάρα νιώθω ένα φτερούγισμα. “έφτασα επιτέλους”, λέω από μέσα μου. Ειδικά όσο πλησιάζω στην Αγία Κυριακή, τη συνοικία που μεγάλωσα, νιώθω ένα καρδιοχτύπι, ασφάλεια, χαρά και συγκίνηση. Νομίζω ότι ξαναγίνομαι παιδί. Αυτό μόνο στη Ζαγορά το νιώθω.

Πόσο διαφέρει η νοοτροπία στα Κυπριακά χωριά από αυτήν στα δικά μας χωριά;

Τα κυπριακά χωριά μοιάζουν στη νοοτροπία αρκετά με το δικό μας, έχουν όμως και διαφορές. Μια απ’ αυτές ας πούμε είναι η διατήρηση της αγγλικής νοοτροπίας σε πολλά πράγματα, λόγω Αγγλοκρατίας φυσικά. Επίσης κυριαρχεί ακόμα και σήμερα το αίσθημα της πικρίας για την τουρκική εισβολή, καθώς και η ελπίδα του επαναπατρισμού, συναισθήματα απόλυτα φυσιολογικά.

Η γυναίκα στην Κύπρο έχει την ίδια ή άλλη θέση απ’ ότι στην Ελλάδα; Στα μέρη μας; άλλαξε κάτι στα χρόνια που λείπεις;

Η γυναίκα στη Κύπρο έχει ακριβώς την ίδια θέση με εκείνη στην Ελλάδα! Σπουδάζει, μορφώνεται, προάγεται σε ηγετικές θέσεις, γενικά δεν διαφέρει σε τίποτα από τη γυναίκα στην Ελλάδα. Ας μη ξεχνάμε ότι και η Κύπρος είναι το πιο απομακρυσμένο ίσως κομμάτι της Ελλάδας, με νοοτροπία κατά 95% ελληνική.

Τι λείπει σήμερα από τον τόπο μας;

Σήμερα από τον τόπο μας λείπει αυτό που έλειπε πάντα: η υποδομή. Σίγουρα έγιναν τεράστια βήματα από τότε που ζούσα εγώ στο χωριό, και πάλι όμως μας προλαβαίνουν οι εξελίξεις και είμαστε βήματα πίσω. Μας λείπει η οργάνωση (έχοντας ζήσει στη Γερμανία, ξέρω τι σημαίνει οργάνωση) και η υποδομή. Εδώ, η Κύπρος μας ξεπερνάει κατά πολύ, ειδικά στην τουριστική βιομηχανία.

Αν ένας από τους γιούς σου αποφάσιζε να μετοικίσει στη Ζαγορά, πώς θα ένιωθες;

Θα χαιρόμουν αφάνταστα, γιατί η ομορφιά, η γαλήνη και η θετική αύρα που εκπέμπει αυτός ο τόπος, δεν συναντάται πουθενά. Βέβαια θα τον ενημέρωνα και για κάποιες πρακτικές δυσκολίες που ενδεχομένως να συναντήσει (π.χ βαρυχειμωνιές, αποκλεισμός από τα χιόνια, διακοπές ηλεκτρικού ρεύματος, νερού κλπ…), έτσι ώστε να γνωρίζει και τα υπέρ και τα κατά ενός τέτοιου βήματος.

Εργάζεσαι στην εκπαίδευση. Θα ήθελες να μας μιλήσεις για εκείνα τα χαρακτηριστικά του Κυπριακού σχολείου που αισθάνεσαι ότι το αναβαθμίζουν; Μίλησέ μας και με παραδείγματα, αν θες.

Τα τελευταία 18 χρόνια είμαι διορισμένη στη δημόσια εκπαίδευση της Κύπρου. Παρόλο που τα μισά και παραπάνω βιβλία μας έρχονται από την Ελλάδα, διαφέρουμε από τα Ελληνικά σχολεία, σε κάποια σημεία όπως: Διαθέτουμε καλύτερη οργάνωση, ολιγομελή τμήματα, σχεδόν όλα τα σχολεία έχουν διαδραστικούς πίνακες, κάθε σχολείο (και αναφέρομαι στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση όπου και υπηρετώ σαν καθηγήτρια Βιολογίας) έχει το δικό του ψυχολόγο (τουλάχιστον ένα), όπου σκύβει πάνω στα διάφορα προβλήματα των παιδιών (ψυχολογικά, οικογενειακά εφηβικά, ακόμα και οικονομικά). Λόγω επαγγελματικής διαστροφής θα μπορούσα να μιλάω ατελείωτα για την εκπαίδευση. Σταματάω όμως εδώ για να μην γίνω κουραστική. Πιστεύω ότι έδωσα το στίγμα μου.

Η Κύπρος έχει αλλάξει πολύ λόγω του τουρισμού της. Θα ήθελες να δεις στο Πήλιο τον τουρισμό της Κύπρου; Μας ταιριάζει αυτός ο τουρισμός;

Η Κύπρος δεν θυμίζει σε τίποτα, το κακομοιριασμένο νησί που έδειχνε αμέσως μετά την εισβολή. Ο πλούτος και η πολυτέλεια είναι διάχυτα παντού, όπως επίσης και η αρτιότητα των υποδομών της. Αρκεί να σας πω ότι ένα τετράστερο (πχ) ξενοδοχείο της Κύπρου αντιστοιχεί σε πεντάστερο άλλων χωρών. Αυτό συμβαίνει ειδικά στη Λεμεσό, ίσως και λόγω των Ρώσων μεγιστάνων που έχουν επενδύσει στη περιοχή. Κάπου όμως μέσα σ’ αυτό ίσως να χάθηκε και λίγο το τοπικό χρώμα και η γραφικότητα που χαρακτήριζε την Κύπρο παλιότερα, πράγμα που δεν θα ήθελα να συμβεί στο λατρεμένο μου χωριό. Θα ήθελα να δω βελτίωση υποδομών στο μέγιστο, όχι όμως και αλλοτρίωση… Πάντως εγώ προβάλλω τη μοναδικότητα του χωριού μας, την ιστορικότητα, τη γραφικότητα του, όπου κι αν βρίσκομαι.

Πρότεινέ μας ένα αγαπημένο σου βιβλίο, που αξίζει να έχουμε στη ΔΙΒΖ. Αν θέλεις μπορείς να μας διαβάσεις ένα απόσπασμα από αυτό.

Το αγαπημένο μου βιβλίο, δεν είναι ένα αλλά περισσότερα, ανάλογα με τη διάθεση της στιγμής. Λόγω επαγγέλματος, αγαπώ πολύ το “εγωιστικό γονίδιο” του Richard Dawkins, γιατί εξηγεί με σχετικά απλό τρόπο , γιατί κάθε είδος γεννιέται με το ένστικτο της επιβίωσης. Τελευταία διάβασα το “φιλί του δράκου” της Χρύσας Δημουλίδου, ένα συναρπαστικό ανάγνωσμα για χαλάρωση. Επειδή όμως μ’ αρέσει να μεταφέρομαι νοερά σ’ άλλες εποχές και αυτό που διαβάζω να μην είναι μόνο μυθοπλασία, αλλά να έχει και ιστορικά ερίσματα, λατρεύω το “όσα παίρνει ο άνεμος” της Margaret Mitchell, καθώς και το “όνομα του Ρόδου” του Ουμπέρτο Έκο. . Το πρώτο έχει σχέση με τον Αμερικάνικο εμφύλιο και το δεύτερο έχει πολλές φιλοσοφικές αναζητήσεις για τη Θεότητα του Χριστού, όλα δοσμένα με έναν γοητευτικό τρόπο που δεν κουράζουν τον αναγνώστη.

Σ’ ευχαριστώ Λένα που μου έδωσες την ευκαιρία να μιλήσω για το χωριό μου, που λατρεύω και να μεταφερθώ νοερά κοντά σας.”

Την ευθύνη για το περιεχόμενο της ενότητας φέρει η Ελένη Γεωργαλά, τακτικό μέλος της Εφορείας της Δημόσιας Ιστορικής Βιβλιοθήκης Ζαγοράς.

Δείτε την πρώτη συνέντευξη ΠΟΛΥΜΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΧΟΥ